Τα παιδιά δεν βλέπουν πια τη βροχή σαν παιχνίδι.

Ζούμε σε μια εποχή όπου τα media έχουν μετατρέψει τα φυσικά φαινόμενα σε εφιάλτες.

Toυ Κωνσταντίνος Τσάδαρης

Μια σταγόνα βροχής γίνεται «κακοκαιρία».
Ένα σύννεφο γίνεται «επικίνδυνο φαινόμενο».

Λίγο χιόνι παρουσιάζεται σαν απειλή για την κοινωνία.
Και μέσα σε αυτόν τον καθημερινό βομβαρδισμό φόβου, τα παιδιά μεγαλώνουν πιστεύοντας πως ο ουρανός είναι εχθρός.
Ότι η φύση — η ίδια η ζωή — μπορεί να τους βλάψει ανά πάσα στιγμή.
Τραγικό;
Ναι.
Γιατί φτάσαμε στο σημείο όπου ένα παιδί βλέπει βροχή και πανικοβάλλεται.
Ακούει για χιόνι και νομίζει ότι κάτι κακό θα συμβεί.
Κοιτάζει τον ουρανό που σκοτεινιάζει και η καρδιά του σφίγγεται.

Όχι επειδή κινδυνεύει…

αλλά επειδή του μάθαμε να φοβάται.
Η κοινωνία μας κατάπιε τη χαρά και γέννησε άγχος.
Τουλάχιστον έτσι το δείχνουν οι ειδήσεις:
όλα κινδυνος, όλα απειλή, όλα υπερβολή.
Και το πιο βαρύ αποτέλεσμα;

Τα παιδιά δεν βλέπουν πια τη βροχή σαν παιχνίδι.
Τη βλέπουν σαν φόβο.

Δεν βλέπουν το χιόνι σαν χαρά.
Το βλέπουν σαν «κίνδυνο».
Τα φυσικά φαινόμενα — αυτά που κάποτε μας έκαναν να τρέχουμε έξω γελώντας — παρουσιάζονται σαν τέρατα.

Αυτό είναι το τραγικό της εποχής μας:
ότι αντί να δίνουμε στα παιδιά δύναμη, τους δίνουμε φόβους που δεν τους ανήκουν.

Ότι αντί να τα μάθουμε να σέβονται τη φύση, τα μάθαμε να την τρέμουν.
Ίσως να είναι ώρα να σβήσουμε τον φόβο από το λεξιλόγιό μας.
Να διδάξουμε ξανά στα παιδιά ότι η βροχή, το χιόνι, ο άνεμος είναι κομμάτια της ζωής — όχι απειλές.
Και να αφήσουμε επιτέλους τον ουρανό να είναι ουρανός,
χωρίς τίτλους πανικού που μικραίνουν τις ψυχές των παιδιών.

Γιατί όταν ένα παιδί φοβάται τη βροχή,
φοβόμαστε όλοι για το μέλλον