Τα παιδιά αλλάζουν ομάδες. Ας μη χάσουμε όμως τις αξίες μας.

Τα τελευταία χρόνια, στις ακαδημίες μπάσκετ βλέπουμε όλο και πιο συχνά γονείς να αλλάζουν ομάδα στα παιδιά τους με μεγάλη ευκολία. Κάποιες φορές, φυσικά, υπάρχει σοβαρός λόγος και μια αλλαγή μπορεί πράγματι να βοηθήσει ένα παιδί. Πολλές φορές όμως η απόφαση έρχεται βιαστικά, πάνω σε μια απογοήτευση, σε μια καινούργια γνωριμία, σε μια υπόσχεση ή απλώς στην εντύπωση ότι «κάπου αλλού θα είναι καλύτερα».

Και εδώ ξεκινά ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του αναπτυξιακού αθλητισμού: η έλλειψη υπομονής.

Όταν το ταξίδι χάνεται μπροστά στον προορισμό

 Όποιος βρίσκεται χρόνια μέσα στις ακαδημίες μπάσκετ βλέπει παιδιά να έρχονται, να μεγαλώνουν, να εξελίσσονται, να δυσκολεύονται, να χαίρονται, να απογοητεύονται και κάποια στιγμή να συνεχίζουν τον δρόμο τους.

Αυτό είναι φυσιολογικό.

Τα παιδιά μεγαλώνουν. Οι ανάγκες αλλάζουν. Κάποιες φορές αλλάζουν και οι ομάδες.

Αυτό που έχει αλλάξει όμως τα τελευταία χρόνια είναι ίσως η βιασύνη με την οποία πολλοί αντιμετωπίζουν πλέον αυτή τη διαδρομή.

Ένα παιδί κάνει μερικά καλά παιχνίδια και ξαφνικά αρχίζει η συζήτηση για το «επόμενο επίπεδο». Ξεχωρίζει λίγο περισσότερο στην ηλικία του και γεννιέται η αίσθηση ότι πρέπει γρήγορα να βρεθεί μεγαλύτερη ομάδα, καλύτερο πρωτάθλημα, περισσότερος χρόνος συμμετοχής, περισσότερες ευκαιρίες.

Κάπου εκεί εμφανίζονται πάντα και οι υποσχέσεις.

ΔΆΣΚΑΛΟΣ