Το δύσκολο επάγγελμα του προπονητή ακαδημιών μπάσκετ
Του Τσάδαρη Κωνσταντίνου
Το να είσαι προπονητής σε ακαδημία μπάσκετ δεν είναι απλώς «δουλειά στο γήπεδο».
Είναι ένας συνδυασμός ρόλων: παιδαγωγού, ψυχολόγου, διαμεσολαβητή… και συχνά πυροσβέστη.
Στις ακαδημίες, ο προπονητής δεν διαχειρίζεται μόνο το παιχνίδι.
Διαχειρίζεται παιδιά με διαφορετικούς χαρακτήρες, γονείς με προσδοκίες και απαιτήσεις, αλλά και μια διοίκηση που πολλές φορές ασκεί ανούσια υπερβολική πίεση.
Η καθημερινότητα ενός προπονητή μοιάζει έτσι:
Να προετοιμάσει παιδιά με διαφορετικά ταλέντα και χαρακτήρες, καθένα με τις δικές του ανάγκες.
Να ηρεμήσει γονείς που συγκρίνουν τα παιδιά τους με άλλα, που διαμαρτύρονται ή ζητούν περισσότερη συμμετοχή για το δικό τους παιδί.
Να ισορροπήσει ανάμεσα στις υπερβολικές απαιτήσεις της διοίκησης και στις ανάγκες της ομάδας.
Να παίξει τον ρόλο του ψυχολόγου, όταν ένα παιδί νιώθει αδικημένο ή απογοητευμένο.
Να κουβαλάει μπάλες να τρέχει από γήπεδο σε γήπεδο
Ο στόχος δεν είναι το σκορ ή το αποτέλεσμα.
Είναι η διαμόρφωση χαρακτήρα, η πειθαρχία, ο σεβασμός, η συνεργασία.
Είναι να μάθει τα παιδιά τι σημαίνει ομάδα, προσπάθεια, ήττα, αλλά και να χτίσει αυτοπεποίθηση και αξίες που θα τα συνοδεύουν σε όλη τους τη ζωή.
Το δύσκολο κομμάτι;
Να παραμείνεις δίκαιος υπό συνεχή πίεση.
Να προστατεύσεις τα παιδιά από το άγχος και τις απαιτήσεις των ενηλίκων γύρω τους.
Να κρατήσεις την ομάδα ενωμένη, ακόμα και όταν η ένταση αυξάνεται και οι προσωπικές προτιμήσεις κάνουν το περιβάλλον δύσκολο.
Ο προπονητής χτίζει κάτι που δεν φαίνεται άμεσα:
Αυτοπεποίθηση. Αξίες. Αντοχή στην αποτυχία.
Κι όμως ο κόπος ανταμείβεται ;
Τα χρόνια τρέχουν.
Το επάγγελμα μοιάζει με το επάγγελμα του περιπτερά — ο προσωπικός χρόνος είναι ελάχιστος.
Ο χρόνος φεύγει χωρίς να γυρνά πίσω. Κάθε μέρα που περνάει αφήνει στιγμές που δεν ξαναέρχονται — και αυτό είναι ίσως το πιο σκληρό κομμάτι αυτού του επαγγέλματος.
Ξυπνάς ένα πρωί και αναρωτιέσαι:
Τι κέρδισα; Τι έχασα;
Κι όμως, κάθε χαμόγελο, κάθε μικρή πρόοδος ενός παιδιού, κάθε μάθημα ζωής που παίρνει, σου θυμίζει γιατί συνέχισες… αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν μπορείς ποτέ να γυρίσεις πίσω τον χρόνο που χάθηκε.
