Χαμένη Παιδικότητα
Δεν χάνονται έτσι απλά τα παιδικά χρόνια.
Κάποιος τα παίρνει… λίγο λίγο, κάθε μέρα.
Η παιδικότητα δεν χάνεται ξαφνικά.
Διαλύεται σιγά σιγά.
Μέρα με τη μέρα.
Με πίεση. Με άγχος. Με απαιτήσεις.
Παιδιά που βομβαρδίζονται συνεχώς με ερεθίσματα.
Παιδιά που μαθαίνουν να αποδίδουν, αλλά όχι να ζουν.
Παιδιά που κυνηγούν την «αριστεία», χωρίς να έχουν προλάβει να μάθουν τι σημαίνει σεβασμός, όρια, ανθρώπινες σχέσεις.
Παιδιά που λειτουργούν σαν ενήλικες… πριν καν προλάβουν να υπάρξουν σαν παιδιά.
Παιδιά κουρασμένα.
Παιδιά πιεσμένα.
Παιδιά που δεν παίζουν — απλώς εκτελούν πρόγραμμα.
Ένα σύστημα που δεν τα χωράει.
Ένα σχολείο που συχνά δεν τα εμπνέει.
Μια καθημερινότητα γεμάτη «πρέπει».
Και από πάνω, οι προσδοκίες των μεγάλων — βαριές, ασήκωτες.
Και κάπου εκεί… κάτι σπάει.
Χάνεται η αθωότητα.
Χάνεται η χαρά.
Χάνεται το παιχνίδι.
Και το πιο τρομακτικό;
Ότι αρχίζει να μοιάζει φυσιολογικό.
Ας αφήσουμε τα παιδιά να αποφασίσουν για τη ζωή τους και όχι μόνο.
Ας τα στηρίξουμε στις επιλογές τους.
Ας βάλουμε στην άκρη τις προσωπικές μας προσδοκίες.
Είναι οι δικές τους ζωές, όχι οι δικές μας.
Η μόνη προσδοκία που θα έπρεπε να έχουμε είναι μία...να τα βλέπουμε χαρούμενα και ευτυχισμένα.
Αν θέλουμε να αλλάξει κάτι,
ας έχουμε το θάρρος να κοιταχτούμε στον καθρέφτη.
Γιατί τα παιδιά δεν χάνουν την παιδικότητά τους μόνα τους…
κάποιος τους τη στερεί.
Τσάδαρης Κωνσταντίνος Academy Coach
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου