Η δεκαετία του 1990

 Η δεκαετία του 1990 και τα ανοικτά γήπεδα μπάσκετ: Εκεί που μεγάλωσε μια γενιά

Του Τσάδαρη Κωνσταντίνου Coach Basketball 

Η δεκαετία του 1990 δεν ήταν απλώς μια εποχή. Για πολλούς ήταν τρόπος ζωής. Και αν υπάρχει ένα μέρος που συμβολίζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο εκείνα τα χρόνια, αυτό είναι τα ανοικτά γήπεδα μπάσκετ.

Πριν τα κινητά, τα social media και τις ατελείωτες ώρες μπροστά σε μια οθόνη, υπήρχε η γειτονιά. Εκεί όπου το ραντεβού δεν κλεινόταν με μήνυμα αλλά με μια μπάλα κάτω από το χέρι και τη γνωστή φράση: «Πάμε γήπεδο;»

Τα ανοικτά γήπεδα των 90s είχαν τη δική τους μαγεία. Τσιμέντο, φθαρμένες μπασκέτες, γραμμές που πολλές φορές είχαν σβήσει και προβολείς που δεν λειτουργούσαν πάντα. Κι όμως, για τα παιδιά εκείνης της εποχής ήταν κάτι πολύ περισσότερο από αθλητικός χώρος. Ήταν σχολείο ζωής.

Δεν υπήρχαν μπουκαλάκια νερού, καφέδες στο χέρι ή οργανωμένες ανέσεις. Ένα νερό από τη βρύση της πλατείας ή ένα λάστιχο δίπλα στο γήπεδο ήταν αρκετό για να συνεχιστεί το παιχνίδι μέχρι να νυχτώσει. Η δίψα δεν ήταν μόνο για νερό. Ήταν για παιχνίδι, παρέα και ζωή.

Εκεί γεννήθηκαν φιλίες, αντιπαλότητες και αναμνήσεις που έμειναν ανεξίτηλες. Δεν υπήρχαν προπονητές ή στατιστικά. Υπήρχε μόνο το παιχνίδι, το πάθος και η ανάγκη να αποδείξεις τι αξίζεις μέσα στο γήπεδο. Οι ομάδες φτιάχνονταν επιτόπου, οι κανόνες συμφωνούνταν πριν το τζάμπολ και πολλές φορές το τελευταίο σουτ έκρινε όχι μόνο τον νικητή αλλά και το δικαίωμα παραμονής στο γήπεδο.

Το μπάσκετ στα ανοικτά γήπεδα της δεκαετίας του 1990 ένωσε παιδιά διαφορετικών ηλικιών και χαρακτήρων. Τα δίδαξε να συνεργάζονται, να χάνουν, να επιμένουν και να σέβονται τον αντίπαλο. Ήταν μια εποχή όπου το παιχνίδι δεν είχε φίλτρα και το ταλέντο συναντούσε την ελευθερία.

Και ίσως αυτό είναι που λείπει περισσότερο σήμερα. Όχι μόνο τα γήπεδα γεμάτα φωνές και μπάλες που χτυπούσαν στο τσιμέντο, αλλά η αυθεντικότητα εκείνων των στιγμών. Γιατί στα ανοικτά γήπεδα των 90s δεν χτιζόταν μόνο ένας αθλητής. Χτιζόταν χαρακτήρας.

Όσοι μεγάλωσαν εκεί το γνωρίζουν καλά. Η δεκαετία του 1990 και τα ανοικτά γήπεδα μπάσκετ δεν ήταν απλώς μια ανάμνηση. Ήταν ένα κομμάτι ζωής που συνεχίζει να χτυπά δυνατά μέσα μας