Το πιο επικίνδυνο πράγμα στον παιδικό αθλητισμό δεν είναι η ήττα

 Η ήττα είναι μέσα στο παιχνίδι. Θα έρθει, όπως θα έρθει και η νίκη. Είναι μέρος της διαδρομής και, όσο κι αν κάποιες φορές πονάει, είναι ίσως από τα πιο χρήσιμα μαθήματα που μπορεί να πάρει ένα παιδί μέσα από τον αθλητισμό.

Υπάρχει όμως κάτι που με προβληματίζει περισσότερο.

Να φτάσει ένα παιδί στο σημείο να φοβάται την ήττα.

Να φοβάται μήπως κάνει λάθος. Να φοβάται μήπως δεν παίξει καλά. Να κοιτάζει την εξέδρα μετά από κάθε λάθος για να δει την αντίδραση του γονιού του.

Εκεί, κατά τη γνώμη μου, αρχίζει το πρόβλημα.

Έχω δει παιδιά να βγαίνουν από το γήπεδο στενοχωρημένα όχι επειδή έχασαν, αλλά επειδή ξέρουν ότι κάποιος θα τους περιμένει για να τους εξηγήσει τι έκαναν λάθος.

Και είναι κρίμα.

Γιατί ένα παιδί δεν πρέπει να αισθάνεται ότι κάθε αγώνας είναι μια εξέταση που πρέπει οπωσδήποτε να περάσει.

Το λάθος είναι μέρος της μάθησης

Ένα παιδί που παίζει μπάσκετ θα χάσει σουτ. Θα κάνει λάθος πάσα. Θα χάσει τον αντίπαλό του στην άμυνα. Θα πάρει μια λάθος απόφαση.

Αυτό είναι φυσιολογικό.

Αν δεν κάνει λάθη, πώς θα μάθει;

Το πρόβλημα αρχίζει όταν το παιδί φοβάται τόσο πολύ να κάνει λάθος, ώστε σταματάει να δοκιμάζει.

Δεν παίρνει το σουτ.

Δεν ζητάει την μπάλα.

Δεν επιχειρεί μια δύσκολη προσπάθεια.

Προτιμά να μείνει «αόρατο» για να μην ακούσει μετά ότι έκανε λάθος.

Και τότε έχουμε χάσει την ουσία του αθλητισμού.

Ο γονιός δεν χρειάζεται να γίνει δεύτερος προπονητής

Ο προπονητής έχει τον δικό του ρόλο.

Θα διορθώσει το παιδί, θα του εξηγήσει, θα απαιτήσει, θα το πιέσει όταν χρειάζεται και θα προσπαθήσει να το βοηθήσει να γίνει καλύτερο.

Ο γονιός έχει έναν άλλο, εξίσου σημαντικό ρόλο.

Να είναι εκεί.

Να στηρίζει.

Να δίνει στο παιδί την ασφάλεια ότι μπορεί να αποτύχει χωρίς να απογοητεύσει τους ανθρώπους που αγαπά.

Δεν χρειάζεται μετά από κάθε αγώνα να ακολουθεί ανάλυση.

Μερικές φορές αρκεί ένα:

«Μπράβο, αγόρι μου. Χάρηκα που σε είδα να προσπαθείς.»

Και μετά… τίποτα.

Αφήστε το παιδί να χαρεί τη νίκη του ή να στενοχωρηθεί για την ήττα του. Είναι δικό του συναίσθημα και πρέπει να μάθει να το διαχειρίζεται.

Δεν θα γίνουν όλα τα παιδιά πρωταθλητές

Και αυτό είναι εντάξει.

Δεν είναι αυτός ο λόγος που ένα παιδί πρέπει να βρίσκεται σε ένα γήπεδο.

Ο αθλητισμός μπορεί να του δώσει πράγματα που δεν φαίνονται σε κανέναν πίνακα αποτελεσμάτων.

Φίλους.

Πειθαρχία.

Αυτοπεποίθηση.

Συνεργασία.

Σεβασμό.

Και, κυρίως, την ικανότητα να πέφτει και να σηκώνεται.

Αυτά είναι πράγματα που θα κουβαλήσει μαζί του πολύ περισσότερο από ένα κύπελλο.

Γι' αυτό πιστεύω πως το πιο επικίνδυνο πράγμα στον παιδικό αθλητισμό δεν είναι η ήττα.

Είναι να κάνουμε ένα παιδί να φοβάται την ήττα τόσο πολύ, ώστε να ξεχάσει γιατί ξεκίνησε να παίζει.

Ας αφήσουμε τα παιδιά να παίξουν.

Να χαρούν.

Να κάνουν λάθη.

Να χάσουν.

Να ξαναπροσπαθήσουν.

Και ας είμαστε δίπλα τους.

Όχι για να τους θυμίζουμε κάθε φορά τι έκαναν λάθος.

Αλλά για να τους θυμίζουμε ότι, ό,τι κι αν έγινε μέσα στο γήπεδο, εμείς θα είμαστε εκεί.

— Coach Tsadaris