Πριν απαντήσεις «θα πας και τέλος», άκουσέ το.
Του Κώστα Τσάδαρη
Η τσάντα είναι έτοιμη, τα παπούτσια μέσα και σε λίγα λεπτά πρέπει να φύγετε για το γήπεδο.
Και τότε ακούς:
Η πρώτη αντίδραση είναι σχεδόν αυτόματη:
«Τι σημαίνει δεν θέλεις;»
«Αφού εσύ διάλεξες το μπάσκετ.»
«Θα πας και τέλος.»
Κάποιες φορές μπορεί πράγματι το παιδί απλώς να βαριέται.
Όχι όμως πάντα.
Και εκεί βρίσκεται όλη η ουσία.
Τι μπορεί πραγματικά να σημαίνει
Το «δεν θέλω να πάω προπόνηση» δεν σημαίνει απαραίτητα:
«Δεν αγαπάω πια το μπάσκετ.»
Μπορεί να σημαίνει:
«Είμαι κουρασμένος
«Δεν νιώθω καλά μέσα στην ομάδα.»
«Φοβάμαι ότι θα κάνω πάλι λάθη.»
«Νιώθω ότι οι άλλοι είναι καλύτεροι από εμένα.»
«Κάποιος με κοροϊδεύει.»
«Δεν περνάω πια καλά.»
Ή μπορεί απλώς να σημαίνει:
«Θέλω κάποιος να με ακούσει.»
Συνέπεια δεν σημαίνει πίεση
Φυσικά ο αθλητισμός πρέπει να μαθαίνει στα παιδιά συνέπεια, πειθαρχία και υπευθυνότητα.
Δεν μπορούμε να πηγαίνουμε στην προπόνηση μόνο όταν έχουμε διάθεση.
Το παιδί πρέπει να καταλάβει ότι όταν ανήκει σε μια ομάδα έχει υποχρεώσεις απέναντι στους συμπαίκτες και στον προπονητή του.
Υπάρχει όμως μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο:
«Δεν έχω όρεξη σήμερα»
και στο: «Κάτι με κάνει να μη θέλω να πάω.»
Εκεί χρειάζεται να σταθούμε λίγο περισσότερο.
Ρώτησέ το απλά
Μια απλή ερώτηση αρκεί:
«Θες να μου πεις γιατί;»
Και μετά άκουσε.
Χωρίς να συμπληρώσεις εσύ την απάντηση.
Χωρίς να κάνεις ανάκριση.
Χωρίς να προσπαθήσεις αμέσως να βρεις ποιος φταίει.
Αν ένα παιδί που αγαπούσε την προπόνηση αρχίζει ξαφνικά και επανειλημμένα να βρίσκει δικαιολογίες για να μην πάει, κάτι πιθανόν έχει αλλάξει.
Ίσως υπάρχει πρόβλημα με κάποιον συμπαίκτη.
Ίσως έχει χάσει την αυτοπεποίθησή του.
Ίσως κουράστηκε.
Ίσως το σχολείο, οι υποχρεώσεις και οι προπονήσεις έχουν γίνει υπερβολικά πολλά.
Ίσως ο αθλητισμός, από χαρά, άρχισε να γίνεται άλλη μία πηγή άγχους.
Και μερικές φορές πρέπει να κοιτάξουμε κι εμάς
Μήπως το μπάσκετ έχει γίνει πιο σημαντικό για εμάς απ' ό,τι για το ίδιο το παιδί;
Μήπως κάθε αγώνας καταλήγει σε ανάλυση;
Πόσους πόντους έβαλε.
Πόσο έπαιξε.
Τι λάθη έκανε.
Τι θα μπορούσε να είχε κάνει καλύτερα.
Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο:
«Σε βοηθάω να γίνεις καλύτερος»
και στο: «Περιμένω από εσένα συνεχώς να γίνεσαι καλύτερος.»
Για ένα παιδί αυτή η διαφορά είναι τεράστια.
Και αν απλώς βαριέται;
Τότε πρέπει να μάθει ότι δεν εγκαταλείπουμε μια υποχρέωση επειδή σήμερα δεν έχουμε διάθεση.
Μπορούμε να του πούμε:
«Καταλαβαίνω ότι σήμερα δεν έχεις όρεξη. Όμως είσαι μέλος μιας ομάδας. Πάμε στην προπόνηση και μετά συζητάμε ξανά πώς αισθάνεσαι.»
Έτσι του μαθαίνουμε ταυτόχρονα δύο πράγματα:
να είναι υπεύθυνο και να ξέρει ότι η φωνή του ακούγεται.
Το πιο σημαντικό
Ο αθλητισμός για ένα παιδί δεν πρέπει να είναι μόνο αποτέλεσμα, πόντοι και νίκες.
Πρέπει πρώτα να σημαίνει:
χαρά, φίλους, προσπάθεια, αυτοπεποίθηση, συνεργασία και όμορφες αναμνήσεις.
Αν μείνουν μόνο η πίεση και το άγχος, τότε κάτι έχει χαθεί στην πορεία.
Και αν κάποια στιγμή το παιδί πει ότι πραγματικά θέλει να σταματήσει, χρειάζεται να καταλάβουμε το γιατί.
Δεν πρέπει να του μάθουμε να τα παρατάει με την πρώτη δυσκολία.
Αλλά ούτε να το αναγκάζουμε να συνεχίζει μόνο και μόνο επειδή εμείς δεν είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε ότι μπορεί να θέλει κάτι διαφορετικό.
Το παιδί ίσως ξεχάσει πολλές προπονήσεις και πολλά παιχνίδια.
Μπορεί όμως να θυμάται για χρόνια εκείνη τη στιγμή που είπε:
«Δεν θέλω να πάω.»
Και αν κάποιος το άκουσε πραγματικά.
Μια τελευταία σκέψη
Μην προσπαθείτε να μεγαλώσετε μόνο έναν καλό αθλητή.
Προσπαθήστε να μεγαλώσετε ένα παιδί που ξέρει ότι μπορεί να σας μιλήσει.
Αυτό είναι πολύ μεγαλύτερη νίκη από οποιοδήποτε αποτέλεσμα στο γήπεδο.
Κώστας Τσάδαρης
Youth Basketball Development Coach
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου