Όποιος βρίσκεται χρόνια μέσα στις ακαδημίες μπάσκετ βλέπει παιδιά να έρχονται, να μεγαλώνουν, να εξελίσσονται, να δυσκολεύονται, να χαίρονται, να απογοητεύονται και κάποια στιγμή να συνεχίζουν τον δρόμο τους.
Αυτό είναι φυσιολογικό.
Τα παιδιά μεγαλώνουν. Οι ανάγκες αλλάζουν. Κάποιες φορές αλλάζουν και οι ομάδες.
Αυτό που έχει αλλάξει όμως τα τελευταία χρόνια είναι ίσως η βιασύνη με την οποία πολλοί αντιμετωπίζουν πλέον αυτή τη διαδρομή.
Ένα παιδί κάνει μερικά καλά παιχνίδια και ξαφνικά αρχίζει η συζήτηση για το «επόμενο επίπεδο». Ξεχωρίζει λίγο περισσότερο στην ηλικία του και γεννιέται η αίσθηση ότι πρέπει γρήγορα να βρεθεί μεγαλύτερη ομάδα, καλύτερο πρωτάθλημα, περισσότερος χρόνος συμμετοχής, περισσότερες ευκαιρίες.
Κάπου εκεί εμφανίζονται πάντα και οι υποσχέσεις.
Ότι «το παιδί έχει μέλλον». Ότι «αξίζει περισσότερα». Ότι «σε άλλη ακαδημία θα αναδειχθεί». Ότι «πρέπει τώρα να κάνει το επόμενο βήμα».
Και ποιος γονιός δεν θέλει να ακούσει ότι το παιδί του είναι ξεχωριστό;
Το πρόβλημα δεν είναι να πιστεύεις στο παιδί σου. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η πίστη μετατρέπεται σε βεβαιότητα ότι μπροστά μας έχουμε έναν μελλοντικό επαγγελματία και όλη η παιδική αθλητική ζωή αρχίζει να οργανώνεται γύρω από αυτό το σενάριο.
Τότε το παιχνίδι αλλάζει.
Ο αγώνας δεν είναι πλέον μια εμπειρία. Είναι εξέταση.
Ο χρόνος συμμετοχής γίνεται μέτρο αξίας. Οι πόντοι γίνονται απόδειξη εξέλιξης. Ο συμπαίκτης γίνεται σύγκριση. Ο πάγκος γίνεται αδικία. Και κάθε απόφαση του προπονητή εξετάζεται μέσα από το ερώτημα:
«Μήπως το παιδί μου αξίζει κάτι περισσότερο;»
Χωρίς να το καταλαβαίνουν, ορισμένοι γονείς αρχίζουν να ζουν το μπάσκετ περισσότερο από τα ίδια τα παιδιά.
Χαίρονται περισσότερο στις νίκες, θυμώνουν περισσότερο στις ήττες και αγχώνονται περισσότερο για το ποιος έπαιξε, πόσο έπαιξε και γιατί έπαιξε.
Και το παιδί το αισθάνεται.
Ακόμη και όταν δεν του λέμε τίποτα, καταλαβαίνει την απογοήτευση στο αυτοκίνητο μετά τον αγώνα. Καταλαβαίνει τις συγκρίσεις. Καταλαβαίνει ότι οι μεγάλοι περιμένουν κάτι από αυτό.
Έτσι, σιγά σιγά, μπορεί να χαθεί το πιο σημαντικό:
η χαρά του παιχνιδιού.
Ένα παιδί δεν χρειάζεται στα 11, στα 12 ή στα 13 του να κουβαλάει στους ώμους του μια ολόκληρη μελλοντική καριέρα.
Χρειάζεται να αγαπήσει την προπόνηση. Να κάνει φίλους. Να μάθει να συνεργάζεται. Να αποτυγχάνει χωρίς να καταρρέει. Να περιμένει τη σειρά του. Να παλεύει για τη θέση του. Να ακούει. Να αμφισβητεί δημιουργικά τον εαυτό του. Να σηκώνεται την επόμενη ημέρα και να ξαναπροσπαθεί.
Αυτά είναι η ανάπτυξη.
Όχι μόνο οι πόντοι και τα λεπτά συμμετοχής.
Φυσικά υπάρχουν φορές που μια αλλαγή ακαδημίας είναι σωστή. Μπορεί ένα περιβάλλον να μη βοηθά πλέον ένα παιδί. Μπορεί να χρειάζεται νέες παραστάσεις ή διαφορετικές απαιτήσεις. Αυτό είναι μέρος του αθλητισμού και κανείς δεν πρέπει να το φοβάται.
Αλλά πριν από κάθε αλλαγή υπάρχει μια ερώτηση που αξίζει να κάνουμε:
Φεύγουμε επειδή πραγματικά το χρειάζεται το παιδί ή επειδή εμείς έχουμε πειστεί ότι κάπου αλλού μας περιμένει κάτι μεγαλύτερο;
Γιατί υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στα δύο.
Και υπάρχει και κάτι ακόμη που ο αθλητισμός οφείλει να διδάσκει.
Να θυμόμαστε.
Να μη θεωρούμε δεδομένους τους ανθρώπους που βρέθηκαν δίπλα μας σε μια συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μας.
Μια νέα επιλογή δεν διαγράφει την προηγούμενη διαδρομή. Μια νέα ακαδημία δεν μηδενίζει όσα πρόσφερε η παλιά. Και ένας άνθρωπος που μας βοήθησε κάποτε δεν παύει να το έχει κάνει επειδή σήμερα επιλέξαμε διαφορετικό δρόμο.
Δεν χρειάζεται αιώνια πίστη.
Χρειάζεται απλώς σεβασμός.
Και μερικές φορές ένα απλό «ευχαριστώ» λέει περισσότερα για την αθλητική παιδεία ενός παιδιού και μιας οικογένειας από δεκάδες καλάθια.
Υπάρχουν στιγμές που κι εμείς οι προπονητές απογοητευόμαστε. Όχι επειδή ένα παιδί αποφασίζει να συνεχίσει αλλού — αυτό είναι δικαίωμά του και μέρος του αθλητισμού. Απογοητευόμαστε όταν βλέπουμε σχέσεις, κόπο και χρόνια εμπιστοσύνης να αντιμετωπίζονται σαν να μην υπήρξαν ποτέ.
Γιατί πίσω από μια προπόνηση δεν υπάρχουν μόνο ασκήσεις και συστήματα. Υπάρχουν ώρες, αγωνία, υπομονή, συζητήσεις και πραγματικό ενδιαφέρον για ένα παιδί.
Και όταν οι δρόμοι χωρίζουν, ένα απλό «ευχαριστώ» δεν αλλάζει την απόφαση.
Τιμά όμως τη διαδρομή.
Γιατί ας είμαστε ρεαλιστές.
Τα περισσότερα παιδιά των ακαδημιών δεν θα γίνουν επαγγελματίες μπασκετμπολίστες.
Και ευτυχώς η αξία όσων ζουν σήμερα δεν εξαρτάται από αυτό.
Ένα παιδί μπορεί να σταματήσει το μπάσκετ στα 17, στα 20 ή στα 25 του και παρ' όλα αυτά να έχει κερδίσει ανεκτίμητα πράγματα από τον αθλητισμό: φίλους, εμπειρίες, πειθαρχία, αυτοπεποίθηση, σεβασμό, ήθος και αναμνήσεις μιας ολόκληρης παιδικής ηλικίας.
Αυτό είναι το ταξίδι.
Και κάποια στιγμή οι γονείς θα κοιτάξουν πίσω και δεν θα θυμούνται αν το παιδί τους έπαιξε 18 ή 28 λεπτά σε έναν αγώνα.
Θα θυμούνται τις διαδρομές προς το γήπεδο. Τα τουρνουά. Τις παρέες. Τις νίκες και τις ήττες. Την πρώτη φανέλα. Τις στιγμές που το παιδί γύριζε από την προπόνηση χαμογελαστό.
Αυτές οι στιγμές δεν ξανάρχονται.
Γι' αυτό ας αφήσουμε τα παιδιά να ζήσουν το δικό τους ταξίδι μέσα στο μπάσκετ, με τον δικό τους ρυθμό και τις δικές τους προσδοκίες. Ο ρόλος μας είναι να τα στηρίζουμε, να τα καθοδηγούμε και να τους δίνουμε τον χώρο να αγαπήσουν το άθλημα χωρίς να αισθάνονται ότι πρέπει συνεχώς να αποδείξουν κάτι.
Και αν κάποια από αυτά φτάσουν πολύ ψηλά, θα είναι μια όμορφη συνέχεια αυτής της διαδρομής. Αν όχι, τίποτα από όσα έζησαν, έμαθαν και κέρδισαν μέσα από το μπάσκετ δεν θα έχει πάει χαμένο.
Γιατί στο τέλος, ίσως το σημαντικότερο δεν είναι μόνο πόσο καλός παίκτης έγινε ένα παιδί.
Είναι αν έμαθε να προσπαθεί.
Να σέβεται.
Να εκτιμά.
Να θυμάται.
Και να προχωρά χωρίς να μηδενίζει όσα και όσους συνάντησε στη διαδρομή του.
Γιατί τα παιδιά μπορεί να αλλάξουν πολλές ομάδες στη ζωή τους.
Τις αξίες όμως που θα πάρουν μαζί τους, θα τις κουβαλούν για πάντα.
Coach Tsadaris Kostas
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου